‘It suddenly struck me that that tiny pea, pretty and blue, was the earth. I put up my thumb and shut one eye, and my thumb blotted out the planet earth.’
Neil Armstrong zag een blauwe erwt, wij zien een zwerm punten en kruizen: welcome to
Deze website biedt een chronologisch en genummerd overzicht van alle reacties.
Op 11-12-2007 om 11:52 schreef richard reactie nr. 562:
mooi! (de
bewegend
e
globe
, bedoel ik, van de citaten van shakespeare snap ik niet veel. dat is zeker poezie ofzo.) (beter is: 'geef me een steunpunt en ik beweeg de
aarde
.' (archimedes): die begrijp ik tenminste!) (of buzz aldrin op het maanoppervlak: 'kijk, de
aarde
, ik kan 'm bedekken met m'n duim!')
Op 11-12-2007 om 13:59 schreef webmaster reactie nr. 565:
over de keuze voor shakespeare: de citaten die jij mij voorlegt kwamen ook in aanmerking. (overigens: ‘it suddenly struck me that that tiny pea, pretty and blue, was the
earth
. i put up my thumb and shut one eye, and my thumb blotted out the
planet
earth
. i didn’t feel like a giant. i felt very, very small.’ ken ik van neil armstrong.) ook mooi vond ik ‘de
aarde
is klein voor wie uit de hemel neerziet.‘ van j. delille.
waarom dan toch shakespeare? omdat dit citaat, net als deze illustratie - meer dan over hemel en
aarde
- gaat over de verbeelding die ons in staat stelt (zo niet: verplicht) om aan een
bewegend
e zwerm punten en kruizen ‘naam en plaats’ - te weten: ‘
planeet
aarde
’ - toe te kennen.
Op 11-12-2007 om 14:11 schreef Heinz Asperger reactie nr. 566:
Ik kan hier met de beste wil van de
wereld
geen
aardbol
in ontdekken. Wel kan ik van alle tweeëntachtig stappen in één oogopslag zien uit hoeveel punten en kruizen ze zijn opgebouwd.
Op 11-12-2007 om 22:22 schreef webmaster reactie nr. 567:
om bovenstaande reacties begrijpelijk te houden: bij de
wereldbol
stond eerder het volgende citaat van william shakespear: ‘The poet’s eye, in a fine frenzy rolling, doth glance from heaven to
earth
, from
earth
to heaven; and as imagination bodies forth the forms of things unknown, the poet’s pen turns them into shape, and gives to airy nothing a local habitation and a name.’